گزارش صعود به قله ارفعکوه
گزارش صعود ارفعکوه 🌿⛰️
در تاریخ ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، دومین برنامهی اعضای جدید گروه کوهنوردی کوهسار، در قالب برنامهی چهارماههی آمادگی صعود قله دماوند با همراهی مربی گروه آقای حسین منفردی، برگزار شد؛ برنامهای که برای بسیاری از دوستان، نخستین تجربهی فتح یک قلهی جدی و مرتفع بود. مقصد ما قلهی زیبای ارفعکوه از مسیر غربی، با ارتفاع تقریبی ۲۷۲۴ متر با موقعیت جغرافیایی N: 3559958 E: 5259477
بود؛ مسیری که با جنگلهای مهآلود، مراتع وسیع و چشماندازهای فراموشنشدنی، یکی از احساسیترین روزهای کوهنوردیمان را رقم زد.
قرار ملاقات ساعت ۵ صبح در ابتدای جاده سوادکوه بود و همراه با دوستان عزیز:
امیر مرندی،
سپیده حسینی،
پریسا داداشی،
سارا صالحی،
آیدین رمضانی
و حوریا منفردی
به سمت روستای ارفعده حرکت کردیم.
ساعت ۷:۰۸، پس از نرمش و گرمکردن، از کنار خودروها در روستای ارفعده در ارتفاع ۱۵۰۰ متر حرکت خود را آغاز کردیم. هوای خنک صبحگاهی و مهی که آرامآرام میان درختان جنگل میرقصید، از همان ابتدا حال و هوای خاصی به مسیر داده بود؛ انگار جنگل میخواست ما را آرامآرام برای ورود به دنیایی بالاتر آماده کند.
پس از حدود یک ساعت و نیم کوهپیمایی، در ساعت ۸:۴۳ برای صرف صبحانه توقف کردیم و ساعت ۹:۲۰ دوباره مسیر را ادامه دادیم. هرچه بالاتر میرفتیم، سکوت جنگل عمیقتر و زیبایی مسیر بیشتر میشد. درختان خیس از مه، صدای پرندگان و نفسهای هماهنگ گروه، فضایی ساخته بود که خستگی را از یاد میبردیم.
در ساعت ۱۱:۲۵، پیش از خروج از جنگل در ارتفاع حدود ۲۵۰۰ متر، استراحت کوتاهی داشتیم و سپس در ساعت ۱۱:۴۰ مسیر خود را در مراتع ادامه دادیم. لحظهای که از دل جنگل بیرون آمدیم و وارد مراتع شدیم، منظرهای مقابل چشمانمان بود که تا مدتها در ذهن همه خواهد ماند؛ ابرها زیر پای ما بودند و برای اولین بار، بسیاری از دوستان حس کردند از مرزهای همیشگی زندگیشان عبور کردهاند. آنجا، میان علفزارهای بلند و دریای ابر، هر قدم برای اعضای جدید گروه، مرتفعترین قدم زندگیشان بود؛ قدمهایی آمیخته با ترس، هیجان، امید و غرور.
در نهایت ساعت ۱۳:۵۵ به قله رسیدیم. لحظهی رسیدن به قله برای اولین صعود اعضای جدید گروه، پر از احساس بود؛ خستگی مسیر جایش را به لبخند، سکوت و نگاههایی داده بود که از شوق میدرخشید. پس از عکاسی، صرف ناهار و آموزش کوتاه جهتیابی با استفاده از سایه و موقعیت خورشید، ساعت ۱۵:۰۸ فرود خود را آغاز کردیم.
برای بازگشت، گروه تصمیم چالشی گرفت و بین دو مسیر انتخاب داشت؛ مسیر کوتاهتر اما پرشیب، یا مسیر طولانیتر و آسانتر. با تصمیم مربی گروه، آقای حسین منفردی، مسیر دوم انتخاب شد تا امنیت و توان گروه حفظ شود. با نزدیک شدن به تاریکی و محدود بودن تجهیزات شبپیمایی برخی دوستان، بخشی از مسیر را در ارتفاعات میانبر زدیم.
ساعت ۱۶:۰۰ دوباره وارد جنگل شدیم و پس از توضیحات کوتاهی دربارهی جنگلپیمایی در شب، مسیر را ادامه دادیم. خستگی در چهرهی بچهها کاملاً مشخص بود، اما همدلی و همراهی گروه باعث شد با وجود تمام سختیها، مسیر را ادامه دهیم.
در نهایت، پس از یک روز طولانی و پرچالش، در ساعت ۲۲:۵۰ روستای ارفعده رسیدیم. با توجه به خستگی شدید اعضای گروه، آقای منفردی زودتر خود را به خودروها رساندند و دوباره برای همراهی بچهها به مسیر بازگشتند تا همهی اعضا در امنیت کامل کنار هم به ماشینها برسند.
ماجراجویی آن روز هنوز تمام نشده بود؛ پس از عبور از شیبهای تند روستا، یکی از خودروها دچار پنچری شد و دوستان در ابتدای ورودی جاده ارفعده مشغول پنچرگیری شدند. اما حتی آن خستگی و چالش پایانی هم نتوانست حس خوب آن روز را کمرنگ کند.
در پایان، اعضای گروه با خاطرهای عمیق از نخستین صعود خود، با بدنهایی خسته اما دلهایی سرشار از حس زندگی، از یکدیگر خداحافظی کردند و هرکدام به سمت ساری و بابل راهی شدند؛ در حالی که ارفعکوه برای همهی ما فقط یک قله نبود، بلکه شروع مسیری تازه بود.
تهیه گزارش: حوریا منفردی
شرکت کنندگان: آیدین رمضانی، امیرمهدی مرندی، سارا صالحی، پریسا داداشی و سپیده حسینی.
#گزارش@koohsar_mountaineer